by tuluat

15/8/2006 - .

....... kapı yine açıldı ve sonra kapandı çarpılarak . çocuk kaygılandı  '' gitme zamânım geldi , '' dedi . başıyla onayladı adam : '' evet , geldi '' dedi . sonra dalları göstererek : '' sihirli çiçek diye bir şey olmadığını biliyorsun artık , ama bu dallar ...'' '' evet ! '' diye sözünü kesti oğlan onun . '' biliyorum ama bu dallar var ! '' başka tek sözcük söylemeden , içlerinde en yeşil olan üçünü ona verdi . '' sana daha az  kaldı , yalnız iki tânecik mi saklıyorsun kendine  ? ''  '' evet , '' diye mırıldandı çocuk . '' çünkü siz artık büyümüşsünüz  ve bu ... bu da defne dalıdır ; cesâretin simgesidir . artık beni düşünmeyin ama sizi şimdi bekleyen şeyleri düşünün .'' ve adam , defne dallarını dudaklarına bastırıp , onların acı kokularının gözyaşlarının tadına karıştığını duyarken , şimdiye dek birçok kez yaptığı  gibi , dönüş yolunu tuttu . bu sanıldığı kadar hoşa giden bir şey değildi . kimse zorlamıyordu ki onu buralara gelmeye . kendi isteğiyle çıkıyordu yola ve dönüşlerinde hep yıkılmış , şaşkın oluyordu .başının üstünde göğü bir baştan bir başa geçen yıldızları , kayıp giden burçları , hepsi de birbirini kovalayan bunca şeyi görünce , düşüncelerine o kadar ters düşmesine karşın yine de '' doppler olayı '' kuramını düşündü .ama doğada bile ayrıcalıklar vardı . kendini doğrulamak için , uçup giden ve yorulmak nedir bilmeden her seferinde geri dönen kuşları düşündü . tıpkı kendisi gibi ... oysa adam hep yorgun , bitmiş , şaşkın dönüyordu gittiği yerden . ağzında acı bir deniz tadı duyuyordu . kan da olabilirdi bu . çünkü ciğerleri sıkışıyor , soluğu yetmiyordu . her geri gelişinde yüreği parçalanıyor , her kasında , her ekleminde , derisinin her zerresinde atan sayısız yüreklere bölünüyordu . bütün gün yatakta kalsa bile yorgunluğunu atamıyordu . uyurken ya da uyur gibi yaparken üzerine eğilen insanların sesleri , yeryüzünün öbür ucundan geliyormuşçasına yankılanıyor , sonra gittikçe yaklaşıp tizleşiyorlardı . dönüşünde , ağır bir hastalıktan sonra olduğu gibi , çekeceklerinin  daha bitmediğini , dünle bugün arasında daha uzun bir süre başıboş dolaşacağını biliyordu . ötekiler bunu anlamsız buluyorlar ve bu işi bitirmenin daha iyi olacağını söylüyorlardı . o ise hep aynı şeyi seçiyordu . bunun hiçbir seçim yapmamak anlamına geldiğini düşündü . çünkü açıkça görülüyordu ki iler tutar bir tarafı yoktu bu öykünün . pek bilmiyordu onu niçin anlattığını . belki de içine hapsolunan çemberi ( gerçek bir çember olsun ya da olmasın ) kırıp çıkmanın olanaksızlığını ve bu çemberin içinde her zaman tutsak kalınacağını kanıtlamak için anlatıyordu öyküsünü ...    

odoyevski /alaca karanlık

2006-08-18 23:27:49 - acı

2006-08-18 02:27:29 - zeyl